Dit keer het verhaal van Mary

Ik zie hier en daar veel voorbij komen over racisme en wil ook eens mijn eerlijke ervaring delen. Racisme is altijd een taboe geweest, want dat gebeurd toch niet in ons land? Deze uitspraak hoor ik regelmatig uit mensen hun mond die zelf geen ervaringen hebben met racisme, of mensen in hun omgeving hebben die er ervaringen mee hebben. Maar het gebeurt wel degelijk! En hoe kun je oordelen als je het zelf niet meemaakt?

Je zou verwachten dat als het al voor komt, het alleen in dorpen voor komt, maar niets is minder waar. Ik ben zelf als halfbloed (half Nederlands en half Surinaams) geboren en opgegroeid in Rotterdam. Hier maakte ik regelmatig vervelende racistische dingen mee. Het begon al op de basisschool, waarin ik door mijn klasgenootjes uitgescholden werd om mijn haar (krullen), huidskleur, dikke billen etc. En aan het einde van het jaar was het een favoriet om mij met zwarte Piet te vergelijken en hierbij kwetsende dingen te vermelden.

En dan zeggen mensen dat kinderen geen verschil in kleur zien? Ook ouders van klasgenoten waren er overduidelijk niet weg van als ik met hun blanke kind speelde.

Bewijzen dat ik oké ben

Later kreeg ik altijd het gevoel dat ik me moest bewijzen voordat ik mijn mond al open deed. Dat ik niet een “rotte buitenlander” ben. Regelmatig kreeg ik van Nederlandse mensen te horen dat ze verbaasd waren dat ik zo goed Nederlands sprak, of dat ik zo slim was. Hoezo verbaasd? Kunnen mensen met een kleurtje per definitie geen Nederlands, of zijn ze per definitie niet slim??

Daarnaast heb ik talloze ervaringen met in de gaten gehouden/achtervolgd worden door de bewaking in winkels, en voel ik mij bezwaard om mijn fiets (een mooie nieuwe fiets van 600 euro, die ik zelf betaald heb) in de stad van het slot te halen.

Als ik iets kleins fout doe, ligt dat ook direct aan mijn huidskleur/afkomst. Zo ben ik een keer door een blanke man op de fiets uitgescholden voor vuile zwarte en moest ik maar terug naar mijn eigen land, omdat ik op het fietspad aan de verkeerde kant van de weg fietste. Dat deed hij niet tegen de blanke meisjes die voor en achter mij fietsten, tevens aan de verkeerde kant.

Onbewust is het ergste

En dan heb je nog de groep die zich er niet bewust van is racistische uitspraken te doen, dat is nog het ergste.

Toen ik nog op de universiteit zat (waar ik de enige donkere was op onze faculteit), kreeg ik vaak racistische opmerkingen van mijn “vriendinnen” te horen over andere buitenlandse mensen. Ze waren dom, zouden vast wel iets willen stelen, kunnen vast geen Nederlands etc. Wanneer ik ze erop wees dat ik ook een buitenlander ben, wuifden ze dat weg door te zeggen dat ik daar niet bij hoor. Ik wist dan niet of ik dit als compliment moest opvatten of als belediging, en tevens als verloochening. Daarnaast vind ik het sowieso verschrikkelijk als mensen racistische uitspraken doen, of dit nu naar mij is of naar een ander!

Ik maak me zorgen

Maar goed, ik kan talloze voorbeelden bedenken en uiten, maar ik zie mijzelf niet als slachtoffer. Het is eerder dat ik me zorgen maak over de toekomst, omdat er zoveel mensen zijn die hun hoofd in het zand steken voor wat er om hun heen gebeurt, maar ook voor wat ze zelf doen. Het doet me pijn dat dit zo moet gaan in de wereld. Dat er mensen zijn die zich superieur voelen, en mensen die als inferieur behandeld worden.

Ik baal soms van mezelf

Het allerergste is nog wel dat ik merk dat ik het zelf ook soms begin te doen, vooroordelen krijgen over buitenlandse mensen. Ik heb me zo lang beter voor willen doen, me willen bewijzen, ergens bij willen horen, dat ik me misschien onbewust wel ben gaan aansluiten bij het denkbeeld van vele blanke mensen. Ik weet zeker dat ik niet de enige donkere persoon ben die dit probleem ervaart. Het is een soort overlevingsmechanisme.

Wees er bewust van en tik jezelf op de vingers als je een vooroordeel op voel komen. Want diep van binnen weet ik dat we allemaal gelijk zijn en dat kleur geen donder uitmaakt! Ik heb besloten nergens bij te willen horen, maar gewoon mezelf te kunnen en mogen zijn en ieder persoon te willen zien zoals hij/zij is, zonder vooroordelen en racisme!

Jouw verhaal?

Wil je jouw verhaal ook met onze lezers delen? Kijk dan op deze pagina.


2.697 keer gelezen | Geschreven door
1 comments
Swelix
Swelix

Een kleine tip voor Mary e.a ipv het woordje halfbloed om jezelf te omschrijven, kan je beter het woord "dubbelbloed" of b.v. "gemixed" gebruiken om jezelf of een ander met een kleurrijk uiterlijk te besschrijven. Ook de term "halfbloedje" is er één die verkleinend, en minder belangrijk  maakt. (Half wordt per definitie niet voor vol aangezien, wat op zich ook niet onlogisch is). Taal en woordkeuze is erg belangrijk, zeker ook in deze context. Zo klinkt het woord "Tolerantie" ook altijd zo lekker, maar bedenk even of dat is wat je wilt getolereerd worden? (totdat iemand bedenkt dat hij/zij geen zin meer heeft om je te tolereren? Nee. je wilt gelijkwaardigheid. Toch? Persoonlijk geef   Peace! Swelix

Trackbacks

  1. […] Dit keer het verhaal van Mary Ik zie hier en daar veel voorbij komen over racisme en wil ook eens Lees verder […]

  2. […] Now Reading Het verhaal van Mary: “Ik heb besloten mezelf te kunnen zijn” NextPrev […]